ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นเมื่อฉันเลือกที่จะแพ้           

             

                   ในเช้าของวันจันทร์แรกของเดือนตุลาคม พศ. 2551 ข้าพเจ้าต้องตกใจในภาพที่เห็นผู้ป่วยที่มารอรับบริการที่ตึกผู้ป่วยนอก       โอ!วันนี้คนไข้ทำไมเยอะแยะจังเลย  ทำไมวันนี้ข้าพเจ้านัดผู้ป่วยมาไม่มาก มันเกิดอะไรขึ้น ?

                   เป็นที่ทราบกันดีว่าวันจันทร์เป็นวันที่ให้บริการคลินิกโรค หัวใจ และ โรคธัยรอยด์ ปกติจะไม่มีผู้ป่วยมามากเท่าไหร่นัก แต่วันนี้ประมาณ100 กว่าคน   เขามาทำอะไรกันมากมาย คำถามมันเกิดขึ้นมา แต่ยังไม่มีคำตอบ  วันนี้ข้าพเจ้ามีหน้าที่อยู่หลังตรวจ ซึ่งมีหน้าที่ดูความเรียบร้อยหลังจากผู้ป่วยได้รับการตรวจจากแพทย์แล้ว   ก่อนแพทย์มาตรวจข้าพเจ้าได้ช่วยพี่ๆคัดกรองคนไข้ ซักประวัติจึงได้ทราบว่าผู้ป่วยมาขอใบส่งตัวเยอะมาก พึ่งทราบสาเหตุของการรวมพลที่มากมายของผู้ป่วยในวันนี้   เนื่องจากขึ้นปีงบประมาณใหม่ใบส่งตัวในคนไข้เรื้อรังหมดอายุจะต้องมาขอใหม่อีกครั้ง  ข้าพเจ้าต้องปั่นมือ พูดอธิบาย ให้ความรู้แบบน้ำไหลไฟดับ แต่กระนั้นยังทำงานไม่ทันผู้ป่วย เพราะวันนี้แพทย์ออกตรวจผู้ป่วยนอกเร็วทั้ง 2 ท่านเพราะคนไข้ในตึกผู้ป่วยในมีน้อย  ขณะที่ ข้าพเจ้ากำลังทำงานที่โต๊ะหลังตรวจข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่าสายตาหลายๆคู่ จับตามองข้าพเจ้าอย่างรอคอย ข้าพเจ้าเข้าใจความรู้สึกแต่ต้องดูแลความเรียบร้อยของเอกสารของแต่ละคน    และข้าพเจ้าพูดเชิง บอก ให้ผู้ป่วยไม่เครียดกับการรอเกินไป ว่า รอหน่อยน๊า  ได้ทุกคนหมอพยายามทำให้เร็วๆอยู่จ้า  ขณะที่ทำงานอย่างรีบเร่งแต่ลื่นไหลไปอย่างดี  มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาที่หลังตรวจหยิบใบประวัติของตัวเองออกจากตะกร้าหลังตรวจแล้วพูดเสียงดัง ตระคอกใส่หน้าข้าพเจ้า หน้าตาดุดันมาก พร้อมกับพูดว่า คนไข้ เยอะแยะ  ตรวจเสร็จ ยังต้องมารออะไรอีก วุ่นวายจัง  ฉันต้องรอทุกขั้นตอน น่าเบื่อที่สุด ฉันอึ้ง กับคำนี้ ซึ่งผู้ป่วยหลายคนคงอยากจะพูดเหมือนเธอแต่ไม่พูดเพราะเข้าใจเหตุผลว่าทำไมต้องรอ   มีเสียงบางคนก็พูดกับเธอว่า  ใครๆก็รอกันทุกคนคุณหมอก็จัดให้ตามคิวนั่นแหละ  แต่ฉันเบื่อรำคาญมาก  รอๆๆๆทุกอย่างเธอตวาดเสียงใส่ข้าพเจ้าในความคิดขณะนั้นข้าพเจ้าอยากตะโกนใส่เธอเหมือนที่เธอทำกับข้าพเจ้า   ว่าฉันทำเต็มที่แล้วน่ะ ตาเธอดูไหม?คนไข้เยอะขนาดไหน มีเธอคนเดียวเหรอที่รอ  เธอมีหัวใจคนเดียวใช่ไหม คนอื่น เขาก็รอ  คนแก่เขายังรอได้  เจ้าหน้าที่แต่ละคนเพิกเฉยกับคนไข้หรือ?  เธอแค่เครียดทำไมเธอรอไม่ได้  ในใจอยากพูดคำนี้ มาก เกิดมาไม่เคยมีใครมาตระคอกใส่หน้าและด่าข้าพเจ้าแบบนี้ หากข้าพเจ้าไม่ใช้สติ  อาจมีการปะทะคารมเกิดขึ้นแน่นอน        แต่สิ่งที่ข้าพเจ้าเลือกแสดงในวันนั้นมันคือสิ่งที่สวยงามในวันนี้     จากนั้นข้าพเจ้าเปิดดูประวัติของเธอจึงรู้ว่าเธอเป็นผู้ป่วยความดันสูง มาตรวจด้วยเรื่องเครียด นอนไม่หลับ ข้าพเจ้าเลือกที่จะนิ่งเมื่อเธอต่อว่าจบลง    ข้าพเจ้าข่มใจ ยิ้ม ให้เธอ และไม่พูดในสิ่งที่คิด ข้าพเจ้าพูดกับเธอ ว่า ป้าคิวที่เท่าไหร่ค่ะ? หมอเรียงให้ตามคิวอยู่นะ คนไข้เยอะจริงๆวันนี้ ป้าก็เห็นอยู่ว่าหมอทุกคนทำงานเต็มที่ ไม่ได้พักเลย ป้าใจเย็นนิดนึง เอาอย่างนี้ป้ามานั่งที่เก้าอี้หลังตรวจ ก่อนข้าพเจ้าพูดกับเธอว่าเข้าใจความรู้สึกป้าว่าหงุดหงิด รำคาญ ขี้เกียจรอ หมอต้องขอโทษจริงๆ  แต่มันจำเป็นต้องรอ ข้าพเจ้าเห็นสีหน้าเธอเย็นลงพร้อมกับสงบ เธอ เอ่ยว่าฉันไม่รู้เป็นอะไรคุณหมอในปีนี้ฉันหงุดหงิดง่าย ใจร้อน เกลียดลูกผัว อยากฆ่าตัวตายเพราะเบื่อตัวเอง โดยไม่มีสาเหตุ บางทีก็ร้องไห้ นอนไม่ค่อยหลับ ข้าพเจ้าถามเธอต่อว่า ประจำเดือนหมดหรือยัง มีร้อนวูบวาบไหม?   เธอบอกว่าใช่ค่ะหมดมา 1 ปีแล้ว ค่ะหมอเข้าใจป้าแล้ว ที่ป้าหงุดหงิดง่ายแบบนี้ เป็นเพราะป้าเข้าวัยทอง และภาวะเครียดจะส่งเสริมให้ความดันสูงตามมาด้วย      ข้าพเจ้าได้อธิบายพยาธิสภาพพร้อมการรักษาให้ทราบ เธอเข้าใจตัวเองมากขึ้น ว่าที่เธอเป็นแบบนี้ไม่ใช่เพราะเธอเสียสติ  เธอคิดเสมอว่าเธอต้องเสียสติไม่กล้าปรึกษา แม้กระทั่งถามหรือบอกอาการผิดปกติต่อแพทย์   เธอบอกคนที่รองรับอารมณ์ เธอ  คือสามีและลูก เพราะเธอจะเจ้าอารมณ์ด่าลูกสามีทุกวัน       จากนั้นข้าพเจ้า ได้นำประวัติและตัวเธอเข้าพบแพทย์พร้อมกับพูดปัญหาของเธออีกครั้ง  ให้แพทย์ทราบและแพทย์ได้สั่งยายาฮอร์โมนกลับไปรับประทานที่บ้าน  และนัดมาตรวจซ้ำทุก 2 เดือน เธอสีหน้ายิ้มแย้มคลายเครียดลงมากอย่างเห็นได้ชัด  พร้อมกับเธอขอโทษข้าพเจ้า    เธอยิ้มพร้อมกับทำสีหน้าสำนึกผิด ข้าพเจ้ายิ้มให้เธอพร้อมกับขำเธอเล็กน้อย ว วันนั้นเธอยังไม่ได้การรักษาร่างกายด้วยยา แต่ใจเย็นลงได้   แต่ข้าพเจ้าคิดว่าเธอได้รับการรักษาทางใจจากข้าพเจ้า      โดยใช้หลักจิตวิทยา  ความเข้าใจ   ค้นหาปัญหาร่วมกับการ ให้ข้อมูลที่ถูกต้องแก่เธอ   ทำให้เธอคลายความวิตกกังวลเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของตัวเองมากขึ้น และที่สำคัญ

                      เธอได้รับการรักษาที่เป็นสาเหตุหลักจริงๆ เธอเดินไปรับยาพร้อมกับ เดินกลับมาพบข้าพเจ้าอีกครั้ง ขอโทษเป็นครั้งที่ 2 ข้าพเจ้าบอกเธอว่าเธอไม่ผิดหรอกที่พูดแบบนั้นแต่เธอควบคุมอารมณ์ไม่ได้เพราะฮอร์โมนไม่ปกติ การควบคลุมอารมณ์จึงไม่ดีเท่าที่ควร พร้อมกลับยิ้มและบอกให้เธอมาตรวจตามนัด   เธอมาโรงพยาบาลทุกครั้งจะบอกข้าพเจ้าว่าเธอเปลี่ยนเป็นคนละคน ใจเย็นมีเหตุผล

  เธอบอกว่า เธอและครอบครัวมีความสุขมากขึ้นและไม่เคยคิดที่จะฆ่าตัวตายอีกเลยหลังจากเธอรับยาฮอร์โมน                    ถ้าวันนั้นข้าพเจ้าไม่สงบสติอารมณ์  และเลือกที่จะชนะเธอ  ในวันนี้  เธอ  และครอบครัวจะเป็นอย่างไรไม่รู้  หรือข้าพเจ้าจะโดนฟ้องว่าพูดไม่เพราะก็เป็นได้   จากผู้ป่วยรายนี้ เป็นสิ่งกระตุ้นเตือนตัวเองเสมอและสร้างกำลังใจในการทำงานที่จุดบริการผู้ป่วยนอก คือ  ต้องอดทน  กับการบริการเพราะทุกคนมาหาเราคือมาด้วยความทุกข์ทุกคนต้องการปลดทุกข์ เราต้องรีบคลายความทุกข์ให้เขาด้วยจรรยาบรรณวิชาชีพและที่สำคัญเป็นอย่างยิ่งต้องมีหัวใจที่จะให้บริการแก่ผู้ป่วย  เหนื่อยกายมันหายเป็นปลิดทิ้ง  

เมื่อเห็นรอยยิ้มแทนคำขอบคุณของผู้ป่วยที่มอบให้มาและได้รับสม่ำเสมอ    และนี่คือมนตราที่รักษาอาการเหนื่อยได้เป็นอย่างดีของพยาบาลที่ตึกผู้ป่วยนอก

                  น้อยครั้งที่ข้าพเจ้าหรือหลายๆคนจะยอมแพ้หรือยอมรับในสิ่งที่ไม่มีเหตุผลและไม่เป็นปกติมนุษย์ นั่นเพราะทุกคนต้องการสิทธิเสรีภาพ ของตัวเอง  แต่เมื่อเลือกที่จะเป็นวิชาชีพพยาบาลมีหน้าที่เสียสละ เป็น วิชาชีพที่เป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ต้องเลือกที่จะแพ้ในเรื่องเล็กๆน้อยๆกับผู้ป่วย และญาติ   และปัจจุบันข้าพเจ้าคือผู้มีชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ โดยชัยชนะของข้าพเจ้าไม่มีผู้แพ้ และเสียใจแม้แต่คนเดียว  ข้าพเจ้าชนะใจและอารมณ์ตัวเอง ไม่แสดงความโกรธเธอ ข้าพเจ้านิ่งเพื่อ สงบอารมณ์ และคิดว่าจะจัดการกับเธออย่างไร  และเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้องได้และผลงานของชัยชนะในครั้งนี้ คือ เธอ   ได้รับการรักษาที่ถูกต้องยอมรับความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง ครอบครัวเธอมีความสุขและอบอุ่นขึ้นเนื่องจากเธอไม่โมโหง่ายมีเหตุผลมากขึ้น 

                   ขอขอบคุณเธอ ผู้เป็นคนที่ได้มีโอกาสมาเป็นอาจารย์สอนให้แก่ข้าพเจ้า ได้ทราบว่า  บางครั้งเรา  ต้องยอมแพ้ในบางสิ่งที่เล็กๆเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะที่ยิ่งใหญ่  และบทความนี้จะจบแบบสวยงามไม่ได้  หากเธอไม่ยอมรับตัวเอง  และไม่ยอมให้ความร่วมมือในการรักษา   เธอมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ ที่หลายๆคนในโลกใบนี้อาจขาดหาย   นั่นคือ เมื่อเธอรู้ปัญหา  เธอไม่หนีปัญหา เธอยอมที่จะแก้ปัญหา  นั่นคือเธอยอมรับตัวเอง ยอมรับในสิ่งที่เป็น  และยอมที่จะแก้ปัญหาตามสาเหตุที่เกิดขึ้น  ปัจจุบันเธอมีความสุขตามอัตถภาพใช้ชีวิตที่ปกติ กับครอบครัวของเธอ   คำว่าปกติ  แต่มันมีความหมายมากสำหรับเธอและครอบครัว ซึ่งมันขาดหาย มา 1 ปี และหวังอย่างยิ่งว่านัดหน้าข้าพเจ้าจะเจอเธอและรอยยิ้มของเธออีกครั้ง

             Great victory comes when I choose to lose.
              
                    The morning of Monday, the first of October, Ps. 2551 fright in the picture I have seen patients come to receive outpatient services building. O! Plenty nice today why all patients. Today both my matches are not very patient. What is it?
                    Is known that Monday is the day that provide clinical cardiovascular disease and allege ย Roy Grand patients usually do not come much more players. But today more than 100 people around him do another number. Frequently it happens to. But still no answer. Today I have the following functions check. The role of the